Bir ses sadece... Beklenmedik zamanlarda esen bir kuzey rüzgarı... Üşüyen sevdayı birdenbire alevlere boğan bir "canım"... Daha gitmeyi öğrenemeden, yolun yarısında dur diyen "özledim"... Aynı anda dudaklardan dökülen "kiraz zamanı"... Vedalaşma paniğinde, bir ağızdan söylenen "seviyorum"...
Sevda ayrılığa yol da olsa, ayrılık sevdadan hariç!
Nur Figen Feslioğlu
Yalnızlıktan ötesi hiç olmadı… Yaşayamadıklarım hep tek başınalığımda büyüdü. Büyük sözlerden çok, söylenmeyenler ürküttü. Gitmeler sadece yaşamaktı. Çünkü yollar, benim kadar öksüzdü...
Aşk; hiç gelmedi. Hep uzaktan baktı...
Senaryolardı üzerime giydiklerim... Kurgular! Yazamadığım öykülerin, hayali kahramanlarıydı yanımdakiler. Bal yapılacak çiçektim hep, hiç bal teknesi olmadım...
Ben hiç ben olmadım. Başka hayatların aksinde, yüzümü her gün biraz daha kaybederek gün dolduran mahkum oldum. Bir gözlerim kaldı bende. Hiç susmayan, dilediğince yaşayan, bir bakışlarım kaldı...
Aklım, uzak kadehlerin arasına saklandı!
Nur Figen Feslioğlu
Yalanlar söyle bana. Sakla benden uzak aldığın nefesin rengini, söyleme. Saçlarını da bilmeyeyim, dilinden dökülen şiiri de. Vesveselere gömme beni, yorma. Dağları delerim deme, konuşma. Sustuklarından kitabeler yazayım, ne olur anlatma. Aklımı alan uzak oyunlarını hayallerime ekme, düşlerimi gömme, aldatma. Günlerimi koklama, halimi sorma. Sadece yalanlar söyle bana...
Nur Figen Feslioğlu
Terkedilişin sivri tırnakları kanatsın kalbimi... Kayboluşun kirli camlarından kör bakayım gidişine... Halıdaki şarap lekesinden canavarlar çıksın... Tavanın eskimiş boyaları toprak olup üstümü örtsün... Eski çağ kuşları penceremde zamansız ötsün... Dağ, taş, ten, ümit külliyen bana küssün...
İstedim...
İstememeyi ezberledim...
Uzak, eski bir çatıda sakladım kendimi... Kalan tüm nefesimi, kiremitlere üfledim... Lambalara küstüm, martılarla üzüldüm... Sayfalarca yazıp, rüzgara savurdum... Söylenmemiş ne varsa boşluğa uçurdum... Bağlarımı koparıp, aşklarımı unuttum... Güneşe teslim oldum, toprak gibi çatladım... Suya sırtımı dönüp, ölüme uzandım... Özlemlerle kol kola, çoktan yok' a karıştım...
Nur Figen Feslioğlu
Gitmeler, gidememeler... Gitmeler, dönememeler... Yarım yamalaklar... Bir yerlerde parçalarca kalmalar... Ayrışmalar... Azalmalar... Çoğalmaları umarak, durmalar... Yormalarda gezmeler... Yormamalar... Yorulmamalar...
Gitmelerde, kalmalar!
Nur Figen Feslioğlu
kalbim, bir kelebek kanadı denli zayıf. düştü düşecek renklerim. sözlerim bitkin. sevda, değdi değecek. yetişse bari son nefesime...
nur figen feslioğlu
Detone bir ses eşliğinde, ayarsız saatlere gebe günler. Pes başlıyor, usulca. Gece ise tiz iniyor. En delisinden çığlıklarla sözler geliyor sonra. Cümleye yükselip, şiirde karar kılıyorlar. Yazılmıyor, söylenmiyor, duyulmuyorlar! Her tını içimde, kopuk telli bir gitar eşliğinde. Akortsuz hayatıma inat susmuyorlar... Durmadan çalıyorlar...
Nur Figen Feslioğlu
Hasretlerle öğrenirmiş insan yarımlığı... Yarımlarını tamamlanmak için uğraşır dururmuş bir ömür... Bir yanı tamam olsa, öte yanı eksik kalır, yine arar, beklermiş... Bitmezmiş hasret türküsü, yarımlığın sultantanlığı kara toprağa dek sona ermezmiş...
Nur Figen Feslioğlu
Bugünüm gri olsa da... Karanlıklar kol gezse de peşimde...Kandilsiz kalsam, ürkü dehlizine düşsem de... Ay küsse, şimal saklansa da nazarımdan... Dünümdeki berrak mavime ibadetteyim... Sevmelerin geçmiş zaman ışığında, körlüğünün eşiğinde, avareyim...
Nur Figen Feslioğlu