Blue Veil

Bazen, adsız uzak sıcak bir şehirde buluruz kendimizi. Rüya gibidir, büyük ihtimal de öyledir. Ilık, yumuşak seslerle kulağımıza üfleyen rüzgara kapılırız. Damağımıza bir parmak lezzet çalınır; ne olduğunu bilmesek de, çok severiz. İsimsiz sokaklarda, parka giden çocuklar gibi koştururuz. Üzerimizde hissettiğimiz gözleri çekincelidir; sıkılır ama hoşlanırız bundan, sessizce saklambaç oynarız. Kalelerimiz vardır; karşılıklı durur, komikçe koltuklarımıza tutunur, kımıldamayız. Bir tür bulmacadır sohbet; durmadan birbirimizin boşluklarını doldurur, ama yeni boşluklar bırakmayı da unutmayız. Yakın hep bir adım ötede durur, bir türlü o minicik mesafeyi aşamayız. Sadece biraz daha zaman kazanmak adına, ortaya atılan her oyunu oynamaktan yılmayız. Saatlere için için söylenir, kuşa böceğe, farklı sesler çıkaran her şeye, usulca, "lütfen gidin" bakışları fırlatırız. Oyun arkadaşımızla aramıza kimse girmesin isteriz. Düştüğümüz bir düş boşluğu da olsa, orada yüzmekten mutlu oluruz.

Derken, kaçınılmaz veda vakti gelir. Tekrarını dileyerek, bilerek ama istemeyerek soğuk yalnızlığımıza yürürken, şaşkınlıkla şarkı söylediğimizi fark eder, geceye gülümseriz. Şahit istemeyiz işte o an; yaşadığımız bizde kalsın, içimizde büyüsün diye kayan yıldızlara dileriz.  

Nur Figen Feslioğlu