Blue Veil

Ayaklarımdan, göremediğim bir çukura çekiliyorum… Direnmek faydasız, hızla karanlığa gömülüyorum... Güçsüzleştikçe ben, güçleniyor elleri… Yaşanması umulmuş da unutulmuş bir zamanda asılı kalmış ne kadar an varsa, gecenin göğüne yamıyor sessizce… Kolları, sımsıkı sarıyor korkularımı. En ilkel, en saf halimi geri getiriyor uzak zamanlardan.

Karanlık değil korktuğum, kaşık kaşık ruhumu beslediği güven.
Savunma değil suskunluğum, karmaşıklığındaki düzen.

Düşüncemi yoruyor. Aklımı zorluyor. Dilsiz ben' im muhtaç, teslim oluyor. Bütün anahtarlarım bir bir gözlerine düşüyor. Bakışlarım yalın ayak bulutlara kaçıyor. Siperlerim en kanlı savaşlarda yerle bir oluyor. Yeri göğü dolduran kahkahalar atıyor evren.

Yıldızlarca çaresizlik gömüyorum yastıklarıma…
Bir damla yağmuru öpüyorum t/uzak koynunda...

nur figen f.