sözsüz söylencelerim...
Konuşurken yutkunmalarımı görmediniz değil mi hiç? Biliyor musunuz ne çok sözüm var, içimde biriktirdiğim! Dünyalarca umutlarım, hayallerim, isteklerim. Göğü delip geçecek, şövalyevari cesaretim.
Gözlerim. İki küçük renkli yuvarlakta biriktirdim hep seller altında kalan deliliklerimi. Yine de sevdim, bakarken. Üzdüm, ağlarken. Süzdüm, süzüldüm demir parmaklıklı kalpler arasından. Söylemedim ama bağırdım yıllarca. Dövdüm, dövündüm kısık nazarımda. Bilmediniz değil mi hiç? Anlamadınız!
Kanatlarımız kırılmasın istedim. Herkes keyfince uçsun diye, gökler boyadım en berrağından. Tamir ettim, merhem sürdüm, öptüm, okşadım. Hür kalplere çıkan yolda, hep vardım.
"Dur" demedim, duraklara güvenmedim. Susturmadım, söylenmeyeni özümsemedim. Yine de ben, hiç söze dökmedim. Bekledim. Cümleler ırmağında, akıntının ritminde yol almayı istedim. Özlemlerimi duymadınız değil mi?
Kör baktınız, sağır dinlediniz. Çok sevdiniz engelleri. Bayıldınız kalp kıran sözcüklere. Bırakamadınız kendinizi. Ne huzuru buldunuz, ne de buldurdunuz. Yolları kapatıp, dağları yıktınız. Ruhumu sislere boğup, göğe hasret bıraktınız.
Karanlık mağaralarınızdayız şimdi! Özenle ördüğünüz mutsuz taş duvarlarınızda, ölüyoruz beraberce!
Özleri, öldürüyoruz!!
Gözlerim. İki küçük renkli yuvarlakta biriktirdim hep seller altında kalan deliliklerimi. Yine de sevdim, bakarken. Üzdüm, ağlarken. Süzdüm, süzüldüm demir parmaklıklı kalpler arasından. Söylemedim ama bağırdım yıllarca. Dövdüm, dövündüm kısık nazarımda. Bilmediniz değil mi hiç? Anlamadınız!
Kanatlarımız kırılmasın istedim. Herkes keyfince uçsun diye, gökler boyadım en berrağından. Tamir ettim, merhem sürdüm, öptüm, okşadım. Hür kalplere çıkan yolda, hep vardım.
"Dur" demedim, duraklara güvenmedim. Susturmadım, söylenmeyeni özümsemedim. Yine de ben, hiç söze dökmedim. Bekledim. Cümleler ırmağında, akıntının ritminde yol almayı istedim. Özlemlerimi duymadınız değil mi?
Kör baktınız, sağır dinlediniz. Çok sevdiniz engelleri. Bayıldınız kalp kıran sözcüklere. Bırakamadınız kendinizi. Ne huzuru buldunuz, ne de buldurdunuz. Yolları kapatıp, dağları yıktınız. Ruhumu sislere boğup, göğe hasret bıraktınız.
Karanlık mağaralarınızdayız şimdi! Özenle ördüğünüz mutsuz taş duvarlarınızda, ölüyoruz beraberce!
Özleri, öldürüyoruz!!
Nur Figen Feslioğlu
0 yorum yazılmıştır